Tamaryna wąsata

  Tamaryna wąsata - małpka z rodziny pazurkowców. Występuje w Ameryce Południowej, w zachodniej Brazylii, we wschodnim Peru i w północno-wschodniej Boliwii. Zamieszkuje bogate w liany lasy deszczowe na nizinach na wschód od Andów, a w obrębie krawędzi dorzecza Amazonki, preferuje drzewa rosnące nad wodą. Z tym małym pyszczkiem i ogromnym wąsem wygląda przezabawnie, dlatego zaliczamy ją do najbardziej uroczych zwierząt świata.

Pigmejka

Pigmejka jest najmniejszym przedstawicielem małp – długość ciała wynosi zwykle 14-16 cm; ogon mierzy od 15 do 20 cm. Masa ciała – średnio 85 g. Futro zielonożółte z ciemnobrązowymi plamami, na brzuchu żółtopomarańczowe. Doskonale wspina się po drzewach dzięki przystosowanym do tego celu pazurom. Pigmejka jest aktywna w dzień; noce spędza w dziuplach, rozwidleniach konarów drzew lub ptasich gniazdach. Jest wszystkożerna – żywi się owocami, liśćmi, owadami, larwami oraz małymi kręgowcami i bezkręgowcami, ale jej ulubionym pokarmem jest sok i żywica drzew.

   Pigmejki żyją najczęściej w parach lub małych, rodzinnych grupach. Zajmowane terytorium znakują wydzieliną gruczołów zapachowych. Ciąża trwa ok. 140 dni, jednorazowo rodzi się do 3 młodych. W niewoli pigmejka może żyć do 16 lat, długość życia w warunkach naturalnych nie jest znana.

Leniwiec

   Są to średniej wielkości, nadrzewne zwierzęta z mocnymi kończynami, opatrzonymi bardzo długimi pazurami, na których poruszają się grzbietem w dół, zwisając z gałęzi drzew. Środkowe człony palców są zrośnięte.
  Leniwiec jest roślinożercą. Posiada wielokomorowy żołądek, w którym żyją żywiące się celulozą bakterie. Jednocześnie ma zredukowane umięśnienie i powiększony przewód pokarmowy. Temperatura ciała leniwca waha się od 30 do 34 °C. W przeciwieństwie do większości ssaków, leniwce nie regulują swojej temperatury przez zmianę tempa metabolizmu, tylko poprzez przechodzenie ze słońca do cienia. W efekcie ciało leniwca potrzebuje prawie o połowę mniej kalorii niż ciała innych ssaków o podobnych rozmiarach. Dzięki temu pożywienie roślinne w pełni mu wystarcza.
  Samica rodzi zwykle jedno młode rocznie, karmi je mlekiem przez 6 miesięcy. Młode natychmiast po urodzeniu obraca się do pozycji "do góry nogami", w której spędzi resztę życia. Samce i samice osiągają dojrzałość płciową po trzech latach. Leniwce żyją samotnie, z wyjątkiem matki z młodym.
Ich środowisko to las równikowy Ameryki Południowej i Środkowej. Każdy osobnik zajmuje terytorium ok. 16 akrów, a pomiędzy drzewami przechodzi korzystając z wiszących między nimi roślin. Leniwce są niezwykle odporne na infekcje. Nawet bardzo głębokie zranienie rzadko przeradza się w zakażenie. W tych samych warunkach klimatycznych człowiek pozbawiony leków często cierpi od niegojących się ran. Poznanie mechanizmu obronnego leniwca może pozwolić na postęp w leczeniu człowieka.
  Leniwcom zagraża wyginięcie spowodowane wycinaniem brazylijskich lasów równikowych. Te zwierzęta wolno się rozmnażają, a ich wolne tempo ewolucyjne nie rokuje nadziei na to, że zdołają przystosować się do innych środowisk.
Kopalne leniwce naziemne żyły w plejstocenie. Megatherium americanum osiągały nawet rozmiary słonia.

Nosacz sundajski

 Nosacz sundajski, małpa z rodziny makakowatych, ma wyjątkowo duży nos i wystający brzuszek, który jest wynikiem ciężkostrawnej, listnej diety. Nos jest tak duży, że zwierzę musi odsuwać go podczas jedzenia na bok. Mają go tylko samce, służy prawdopodobnie do wzmocnienia wydawanych przez nie dźwięków, którymi ostrzegają rywali o swojej obecności lub odpowiadają na zaloty samicy. Nosacze występują tylko w lasach deszczowych i namorzynowych na Borneo. Żyją zawsze w pobliżu wody. Małpy te są świetnymi pływakami. Figurują na liście zagrożonych gatunków. Główną przyczyną spadku ich liczebności jest karczowanie lasów na Borneo. 

Niedźwiedź malajski.

 Niedźwiedź malajski to najmniejszy i chyba najbardziej uroczy z niedźwiedzi. Jego waga dochodzi jedynie do 35 kg i jest nieco większy od dużego psa. Żyje w lasach deszczowych południowo-wschodniej Azji. Charakterystyczną cechą niedźwiedzia malajskiego jest żółtopomarańczowa plama na piersi oraz wyjątkowo długi język. Żywi się głównie owadami, miodem dzikich pszczół oraz nektarem kwiatowym, który zlizuje owym długim językiem. Chętnie też pokazuje język pozując do zdjęć.

Wyrak filipiński.

   To małe zwierzątko z ogromnymi oczami to wyrak filipiński. Należy do drapieżnych ssaków naczelnych. Ma od 15 do 18 cm wysokości. W dzień leniwie i prawie bez ruchu siedzi na gałęziach,a nocą poluje. Ma krótką szyję, która jest bardzo zwrotna i umożliwia obrót głowy prawie o 180 stopni w obie strony. To niepozorne zwierzę ma świetną skoczność, maksymalnie nawet do 6 m. Co ciekawe, wyraki mają świetny wzrok i słuch. Turystów hipnotyzują obojętnym, ale jakże przyciągającym spojrzeniem...

Bardzo podobne do niego zwierze mianowicie wyrak upiór ma największe oczy wśród ssaków ( w stosunku do wielkości swojego ciała).

Lemurek myszaty/ maki myszka

Gatunek małpiatki z rodziny lemurkowatych, wyglądem przypominający mysz.

Występuje w wilgotne lasy i trzciny zachodniego Madagaskaru. Spotykany na plantacjach.

    Lemurek myszaty należy do najmniejszych przedstawicieli rzędu naczelnych. Długość jego ciała wynosi ok. 13 cm, długość ogona to ok. 12 cm, masa ciała ok. 50 g. Ma popielatoszarą sierść z białym brzuchem i pręgą między oczami.

   Prowadzi nocny tryb życia. Żyje w niewielkich stadach. Buduje gniazda na wysokich drzewach lub chroni się w dziuplach. Żywi się owadami, owocami i małymi ptakami.

  Dwa razy w roku samica rodzi 1–4 młodych, które dojrzewają płciowo w wieku 10 miesięcy.

      Wszystkie lemurkowate (Cheirogaleidae) są objęte konwencją CITES.